Andy

Andy, feitelijke fictie van Typex – Nederlandstalige graphic novel

★ ★ ★ ★ ★

Van Marilyn Monroe tot soepblikken, de werken van kunstenaar Andy Warhol zijn alom bekend, maar zijn leven is dat niet altijd. Geobsedeerd door consumentisme en de cultus rond beroemdheden, ging hij door het leven als vriend van iedereen, maar ook vriend van niemand.

Typex vertelt Warhols ingewikkelde leven in een prachtige graphic novel, waar in tien hoofdstukken (én tien verschillende tekenstijlen) een dunne grens tussen fictie en non-fictie bewandeld wordt.

Met z’n 600 pagina’s was dit een serieuze kloefer om door te ploeteren, maar dat heb ik met heel veel plezier gedaan. Ik ben altijd grote fan geweest van Warhol, een heel fascinerende man die van kunst een geoliede machine maakte. Dit is niet wat ik in artiesten wil zien, maar het is vooral interessant wat hij in de kunstwereld teweegbracht. Zijn hele persona is iets dat mij enorm intrigeert.

Ik dacht dat ik bekend was met het leven van de kunstenaar, maar na het lezen van deze graphic novel bleek dat helemaal niet zo te zijn. Dat hij zowat alle bekende mensen uit de 20ste eeuw ontmoet heeft, wist ik al. Maar dat hij op sterven na dood is geweest na een schietpartij in zijn studio, was nieuw voor mij. Ook schrok ik wanneer ik zag dat Donald Trump Warhol nog ontmoet heeft en meer zelfs, Trump keek/kijkt enorm op naar de kunstenaar en gaf hem zelfs de opdracht om de Trump Tower te schilderen. Warhol maakte het werk, maar Trump kocht het uiteindelijk niet en dat was het einde van hun ‘vriendschap’.

Toch even twee disclaimers: Het werk speelt met feiten en fictie, dus alles kan niet zomaar voor waar aangenomen worden. Het is dus een biografie, maar met een twist. Bovendien zijn de tekeningen ook niet voor kinderen bedoeld en niet altijd safe for work.

Naast een leerrijk boek was Andy van Typex ook een kunstwerk op zich. Zoals eerder gezegd bestaat het boek uit tien hoofdstukken die elk in een compleet nieuwe stijl getekend zijn. Ik had pas na een paar hoofdstukken door dat het steeds dezelfde tekenaar was en dat niet iedere passage door een andere illustrator was gemaakt. Warhol zelf was grote fan van strips, dus ik ben er zeker van dat hij dit boek had kunnen smaken. Ook de luxe editie van deze titel ging Warhol fantastisch vinden, waarbij je de randen zelf moet afscheuren alvorens je het kan lezen, dus op die manier wordt het een zelfvernietigend werk. Zo zie je dat Typex Andy Warhol echt verstaat.

Ik heb enorme bewondering voor de Nederlandse illustrator die het leven van de kunstenaar- warts and all – zo mooi kan weergeven. Ik bekeek na het lezen ook een vlog waarin uitgelegd wordt hoe hij het boek maakte en dat is heel interessant om eens te bekijken. Daarin geeft Typex ook mee welke boeken hij als inspiratie gebruikte en die boeken staan ondertussen al in mijn to read-lijstje. Ik heb bijvoorbeeld al het boek Polaroids, met alle polaroidfoto’s die Warhol in zijn leven maakte, gekocht en dat is echt de moeite. Als je een foto van Salvador Dalí en Alice Cooper die samen een pintje drinken wilt zien, dan vind je het in dat boek.

Deze graphic novel is één van de beste boeken die ik dit jaar gelezen heb. Naast heel leerrijk te zijn, is het ook een streling voor het oog. Het is een full experience en de moeite voor iedereen die van kunst, Andy Warhol, de jaren 60-70, name drops en prachtige graphic novels houdt.

Goodreads – Bibliotheek – Kopen – Kopen – Bron afbeelding