De Hobbit

The Hobbit van J.R.R. Tolkien – luisterboek BBC

★ ★ ★

De hobbit Bilbo Balings krijgt bezoek van de tovenaar Gandalf en dertien dwergen. Zij willen hun schat en huis heroveren van de draak Smaug en vragen daarbij Bilbo’s hulp. Ookal vindt hij zichzelf niet zo avontuurlijk, besluit Bilbo de tocht te wagen. De samenwerking tussen meneer Balings en de dwergen loopt wat stroef tot de hobbit een ring die hem onzichtbaar maakt, kan bemachtigen. Daarmee kan hij de dwergen uit de klauwen van boze boselfen en spinnen houden. Daarna is geen enkel avontuur nog te veel.

Sinds mijn vijftiende heb ik al enkele pogingen gewaagd om dit boek te lezen. Maar telkens zonder succes. Tolkiens beschrijvende stijl kon mij nooit echt bekoren. Hoezeer ik toen The Lord of the Rings-films en later The Hobbit-films fantastisch vond; de boeken gingen voor mij veel te traag. Ooit hield ik het vol tot rond pagina vijftig en de dwergen waren toen nog altijd aan het aankomen in Bilbo’s hobbithol.

Maar ik besloot om het boek toch nog een kans te geven en probeerde nu eens te luisteren naar het verhaal. Op mijn app waren meerdere versies om uit te kiezen. Ik koos voor een BBC-versie van 2007. Dit was niet zomaar een versie waarbij het boek voorgelezen werd. Elk personage werd door een andere stem voorgelezen, er waren enkele geluidseffecten en hier en daar werd wat beschrijving weggelaten doordat je door de context (in stem, emotie,…) al genoeg wist. Een hoorspel.

Het verhaal kende ik al voor ik aan het boek begon door de verfilming. Ik was me ook al bewust van verschillen tussen de films en het boek. Zoals de rol van de elf Galadriel in de films, terwijl ze in het boek niet meespeelt. Wist je trouwens dat er geen enkel actief vrouwelijk personage meedoet in het boek De Hobbit? Ze worden af en toe wel eens vernoemd, maar ze een effectieve rol kregen ze niet. Mooi aanpassing door de films dus.

Afgezien daarvan heb ik genoten van het boek. Het klonkt vaak wel oud, de kwaliteit van de opname leek niet altijd top en de stemmen hadden vaak iets ouderwets in zich. Ik moest de verschillende stemmen ook even gewoon worden en soms had ik de moeite om de personages’ stemmen te onderscheiden.

Daarnaast had ik soms het gevoel dat het verhaal nog steeds een redelijk trage pas had en vaak leek het boek enkel uit dialoog te bestaan. Daarbij verloor ik dan soms de aandacht gewoon omdat, zoals eerder vernoemd, de stemmen moeilijk uit elkaar te houden waren.

Het verhaal zelf is wel helemaal mijn ding. Avontuurlijk en fantasy, daar zeg ik geen nee tegen. De elven zijn zo’n impossante personages en ik was blij wanneer mijn favoriete personage Sméagol de revue passeerde.

Ik heb na het luisteren ergens toch het gevoel dat ik het boek niet echt gelezen heb. Het leek meer een toneelstuk zonder beeld, dus blijf ik met een vreemd gevoel achter. Het is dus een mooi verhaal, maar de stijl – zowel in schrijfstijl als in het luisterboek – is toch niet helemaal mijn ding.

Goodreads – Bibliotheek – Kopen – Kopen – Bron afbeelding